Chapter 20 CUT

“อื้ออออ!!!” ปากอิ่มที่ปิดแน่นค่อยๆเผยอออกยามปลายลิ้นร้อนดุนดัน อี้ฟานเงยหน้าขึ้นส่งลิ้นบดเคล้า และปัดป่ายภายในช่องปากเล็ก จนกำปั้นเล็กที่ทุบกลางอกเปลี่ยนเป็นขยำเสื้อคนป่วยแน่นแทน เสียงจ๊วบดังขึ้นเมื่ออี้ฟานดูดปากอิ่มแดงก่อนผละออก

“แฮ่ก..แฮ่ก เฮือก! ย..อย่านะ” อี้ชิงร้องห้าม ยามมือใหญ่ไล้ที่แผ่นหลังเล็ก แล้วเลื่อนลงต่ำเข้าไปในกางเกงชั้นใน อี้ฟานขยำเนื้อเนียนจนล้มมือหนึ่งที พอปลายนิ้วจะสัมผัสที่ปากโพรงกระต่าย ร่างเล็กบนตัวก็ดิ้นเสียจนอี้ฟานต้องถาม

“ไม่อยากให้ฉันกอดเหรอ” น้ำเสียงนั้นตัดพ้อเสียจนคนตัวเล็กรีบตอบ

“ม..ไม่ใช่นะ อ๊ะ ย..อย่า”

“แล้วทำไม?” พอก้นขาวพยายามเบี่ยงหลบ ปลายนิ้วสากออกยิ่งแรงกดวนที่ปากทาง ในที่สุดอี้ชิงก็ยอมเปิดปากด้วยเสียงสั่นๆ

“ประ..ประตู ผมยังไม่ได้ล็อก อึก เดี๋ยวใครเข้ามาเห็น” ตาคมเงยหลังไปมองที่กลอน แล้วก็เห็นว่ายังไม่ได้กดล็อกจริงๆ ริมฝีปากหนายกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“ที่บ้านไม่ได้เหรอ..นะครับ”

“หึ เร้าใจดีออก” แล้วโพรงกระต่ายก็รับก้านนิ้วยาวหนึ่งนิ้วเข้าไป อี้ชิงเอนตัวซบคอแกร่ง ครางฮื้อยาวๆทุกครั้งที่มีการขยับเข้าออก อี้ฟานต้องใจเย็นกับช่องทางที่ไม่ได้ถูกรุกล้ำมานานหลายเดือน ต้องค่อยๆจากหนึ่ง เป็นสอง และสาม

“อ้ะ..อ๊าๆ ฮื่อ” อี้ชิงหายใจติดขัด อึดอัดทั้งส่วนหน้าและช่องทางด้านหลัง สามนิ้วหนางอเป็นตะขอ สะกิดย้ำเน้นที่จุดเสียวซ่าน

“ถอดเสื้อให้ฉันหน่อยคนดี” หัวกลมส่ายปัดที่ช่วงคอ คนตัวโตก็แกล้งกระแทกนิ้วแรงๆ มือเล็กสั่นเทาเลยจำยอมยื่นออกไปปลดปมเชือกให้ เพียงดึงออก สาบเสื้อก็แยกจากกัน อี้ชิงหายใจโล่งเมื่อมือร้อนถอดถอนจากร่างตนเองเพื่อถอดเสื้อ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันยามสะโพกสอบยกขึ้นเพื่อให้ถอดกางเกงให้

ถึงจะน่าอาย แต่เมื่ออารมณ์มันถูกปลุกขึ้นมาแล้ว จะดับลงได้...ก็มีแค่ทางเดียว

พรึ่บ

เสื้อของทั้งสองฝ่ายหล่นกองที่ริมโซฟา ร่างเปลือยเปล่าตะโบมเข้าหากัน กอดรัดแน่นให้เนื้อแนบเนื้อ แลกเปลี่ยนอุณหภูมิที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ อี้ฟานเอนตัวขึ้นเล็กน้อย ส่วนคนตัวเล็กข้างบนก็วางแทบที่ไหล่กว้าง ก้มหน้าขบกับกล้ามเนื้อแข็งเมื่อมังกรตัวใหญ่ค่อยๆคลืบคลานเข้ามา

“ฮึก..อ๊า! เจ็บ..เจ็บจัง” แม้จะขยายช่องทางไว้ก่อนแต่อี้ชิงก็ยังเจ็บอยู่ดี ร่างน้อยพยายามปรับตัว สะโพกขาวถูกยกขึ้น ให้ความแข็งแกร่งข้างใต้ดุนดันเข้ามา

“อา..แน่นชะมัด” ถึงความร้อนจัดจะเข้าออกได้แค่ครึ่งเดียว แต่อี้ฟานก็ขบกรามแน่น โพรงกระต่ายน้อยตอดรัดเหมือนไม่เคย พอจะถอนตัวออกก็ดูดหนึบไว้ งอแงไม่ให้มังกรจากไป

“กระต่ายน้อย...ถือว่าเป็นรางวัลให้ฉันเถอะ”

“อ๊า!!! ลึก ฮืออ ลึกเกินไปแล้ว” สะโพกเล็กถูกจับกดลงให้รับอี้ฟานเข้าไปทั้งตัวตน ดวงตาหวานฉ่ำน้ำ เรียวปากพยายามอ้าออกรับอากาศ ขาสองข้างสั่นระริก

มังกรใจร้าย แกล้งเจ้ากระต่ายได้ลงคอ

“ขยับสิ แบบนี้ ขยับเพื่อฉัน...อา” ร่างแดงก่ำถูกจับขยับขึ้นลง หัวกลมขยับด๊อกแด๊กเพราะอ่อนระทวยเกินจะทนไหว แล้วพอคนขี้แกล้งหยุดสอน ก็ถึงคราวอี้ชิงจะต้องทำเอง ฟันขาวขบปลายเล็บนิ้วโป้งกันเสียงดัง มืออีกข้างก็ทาบที่หน้าท้องแกร่ง แล้วเริ่มขยับด้วยตัวเอง...

“แฮ่ก บ..แบบนี้ อ้ะ ได้ไหม อื้อออ”

“เร็วกว่านี้ที่รัก”

ปับ! ปับ!

“อื้อ! อื้อ! อื้อ!” อี้ชิงเองก็พยายามเอาใจคนเพิ่งหายป่วย กดแรงลงหนักๆจนได้ยินเสียงหน้าขากระทบชัดเจน แต่เพราะยังอ่อนหัดนัก ขาขาวๆจึงสั่นเสียยิ่งกว่าสั่น ไม่มีแรงที่จะพยุงร่างตนเองอีกต่อไป กระต่ายตัวน้อยเลยซบเข้าแผ่นอกแข็งแรง ปัดป่ายเส้นผมไปมา แล้วว่า

“แฮ่กๆ ข..ขอโทษครับ ไม่ไหว...ผม อ้ะ ทำไม่ได้แล้ว” มือใหญ่ข้างหนึ่งสางเส้นผมนุ่มนิ่ม แล้วปลอบคนตัวเล็ก

“ไม่เป็นไร”

“ต..แต่ว่า”

“ฉันรักเธอนะ” อี้ฟานใช้เสียงทุ้มลึกสื่อความรู้สึกแทนมือ เขาเห็นคนตัวเล็กนิ่งไป แต่สีกุหลาบแดงที่ชัดขึ้นที่พวงแก้ม ก็บอกได้ดีว่าอี้ชิงรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น และคงเป็นดั่งทุกทีที่กระต่ายน้อยจะอายม้วนหลบสายตา นายท่านเลยจะเป็นคนจัดการอารมณ์วาบหวามที่เหลือนี้เอง

“...รัก”

เพราะเพิ่งหายดี นายท่านเลยไม่แน่ใจว่าเสียงเบาๆที่ได้ยินนั้นถูกต้องหรือไหม และร่างสูงต้องชะงักกึก เมื่อแขนเปลือยโอบล้อมรอบคอ ร่างบางพยายามดันตัวเองขึ้นโดยที่ส่วนล่างยังเชื่อมกันอยู่ ลมหายใจถี่ร้อนชิดข้างใบหู เอ่ยคำที่ทำให้หัวใจนายท่านอี้ฟานเต้นแรง

แม้ว่าจะรู้ แต่นี่เป็นครั้งแรก เพราะอี้ชิงน่ะ...

“ผมไม่เคยบอกออกไป..ต..แต่ตอนนี้ ได้ยินแล้วใช่ไหม ชัดแล้วใช่ไหม” อี้ฟานจะรู้สึกร้อนหูบ้างไหมหนอ เพราะตอนนี้ใบหน้าหวานแผ่ซ่านความร้อนออกมาเยอะเหลือเกิน อี้ชิงเม้มปากอิ่มเรียกความมั่นใจ ขยับใกล้ใบหูอีกนิด ให้แน่ใจว่าคุณอี้ฟานจะได้ยิน

“รัก...รักคุณ..อี้ฟาน...ที่รัก”

หมับ!

แขนแกร่งกอดเอวบางแน่น อี้ฟานซุกหน้ากับไหล่อี้ชิงแล้วก้มไว้อย่างนั้น เขาหลับตาลง สูดหายใจกลิ่นหอมของเจ้าตัวเล็ก เผื่อว่าตรงอกข้างซ้ายจะเต้นช้าลงบ้าง แต่ช่างไร้ประโยชน์ เพราะมันกลับทำให้นายท่านอี้ฟาน...หน้าแดง

อ่าห์...ฉันควรจะทำยังไงกับความน่ารักของเธอดี อี้ชิง

“ค..คุณอี้ฟานครับ อื้ออ” อี้ชิงเขย่าไหล่หนา พอคนตัวโตเงยขึ้นมาก็ถูกปล้นจูบเสียยกใหญ่ มือหนาเลื่อนไปกอบกุมแครอทน้อย ส่วนน่ารักแดงก่ำเพราะความอึดอัดอย่างน่าสงสาร จังหวะเร่งรัดและปลายนิ้วบดคลึงส่วนหัวทำเอาอี้ชิงตัวลอย

“อ้ะๆๆ..เอ๋” แต่พอใกล้จะถึงทางมือร้อนกลับปล่อยออก แล้วจับหมับที่แก้มก้นทั้งสองข้างแบะออก อี้ชิงเริ่มเข้าใจแล้วว่าจะเกิดอะไรต่อไป สองแขนโอบคออี้ฟานมั่นอย่างหาที่ยึด

ปั่บๆๆๆๆๆๆ

“อ๊ะๆๆๆๆๆ” ก้นขาวถูกสองมือยึดแน่น แล้วมังกรแดงก็เสยขึ้น ขยับเข้าออกทั้งแรงและรวดเร็ว แท่งร้อนไหลลื่นเพราะน้ำหวานจากช่องทางรัก ดวงตากลมเหลือบมองที่ประตู เฝ้าภาวนาอย่าให้ใครเผลอเข้ามาตอนนี้

“ฮึ่มมม” อี้ฟานคำรามในลำคอ ยิ่งอี้ชิงเขินอายแก่นกายของเขาก็ยิ่งถูกตอดรัด นายท่านหายใจหอบถี่ขึ้น เพราะมังกรตัวร้ายเริ่มปวดหน่วง เหมือนกับอี้ชิงที่ใกล้จะถึงแล้ว

“อึก คุณอี้ฟาน...ผม..อ๊า ไม่ไหว..จริงๆนะ อ๊ะๆๆ ฮือ” ใบหน้าคมขึ้นริ้วแดงหน่อยๆ ยามเสียงครางหวานที่อยากได้ยินมาตลอดคลอเคลียอยู่ข้างใบหู

ดีใจจริงๆที่ได้ยิน

“พร้อมกันนะ...”

“อื้อออ อ๊า!! คุณอี้ฟาน!!”

“อาห์...อี้ชิง” เจ้ากระต่ายสีแดงสั่นหงึก บ่อน้ำหวานรองรับเชื้อพันธุ์จากพ่อมังกรที่ทะลักเข้ามา บางส่วนก็ไหลย้อยเคลือบแก่นกายใหญ่ตามแรงโน้มถ่วง ส่วนความหวานของอี้ชิงก็เลอะเปรอะเปื้อนหน้าท้องของตนเอง

ยังมีต่ออีกนิดนะจ๊ะ กลับไปอ่านกัน