“ผม ร..อ๊า ร้อน! ร้อนมากๆเลยครับ สงสัยแอร์จะเสีย” อี้ชิงเม้นปากข่มความรู้สึกเสียววาบที่แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หลุบตาลงต่ำมองต้นเหตุที่ตอนนี้อ้าปากงับของอี้ชิงผ่านกางเกงในเต็มคำ
สองมือหนาก็กดต้นขาไว้ไม่ได้ขยับเข้าหากันอีก
“นี่ นายไม่สบายหรือเปล่า” ลู่หานทำท่าจะเดินเข้ามา
“คุณหนู
ผมว่าเราปล่อยให้คุณอี้ชิงพักเถอะครับ ไม่ออกไปหานายท่านต่อแล้วเหรอ” และแล้วจางอี้ชิงก็มีเสียงจากสวรรค์มาช่วย
เซฮุนที่ยืนดูอยู่นานแล้วเอ่ยขัดขึ้นมา
คุณหนูหันตามเสียงเรียกคนสนิทแล้วกลับมามองอี้ชิง จากนั้นก็ยักไหล่แล้วเดินออกมา
“ก็ดี เราก็ไม่อยากเสียเวลาตรงนี้เท่าไหร่หรอก”
ปัง!
“เฮ้อ...อึก”
เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของร่างบาง แต่ดูเหมือนจะชะล่าใจเกินไป
เพราะยังมีหมาป่าขี้แกล้งรอกินกระต่ายอยู่
((ออกไปหมดแล้วใช่ไหม))
ร่างสูงดันเก้าอี้ให้ถอยออกแล้วเขยิบออกมาจากใต้โต๊ะ อี้ฟานเงยหน้าจากจุดอ่อนไหว
ใช้ปลายนิ้วกดลงไล่ตามความนิ่มที่เริ่มแข็งตัว
“อ้ะ คุณอี้ฟาน อย่าทำแบบนี้นะ
ถ..ถ้าคุณหนูมาเห็นเข้าจะทำยังไง” สองขาเรียวปัดป่ายไปมาเมื่อมือหน้าล้วงเข้ามาด้านใน
ใบหน้าหวานก็เบ้ลงอย่างแสนงอน
((เห็นก็ดีสิ
ฉันจะได้กินกระต่ายอย่างใจอยากสักที)) อี้ฟานหยิบหัวแครอทสีสดออกมาจากผ้าบาง
เม้มปากแล้วก้มลงงับที่ส่วนปลายแรงๆ
งั่ม
“อ๊า!!!”
เสียงหวานดังทั่วห้องนอน รู้สึกข้างในท้องช่างวาบหวิว สะโพกกลมถูกสองมือหนายกขึ้น
ขอบกางเกงในสีขาวถูกฟันคมดึงลากลงมาเรื่อยๆจนถึงช่วงข้อพับ
อี้ฟานจับขาเรียวที่กำลังสั่นยกขึ้นข้างหนึ่ง
ถอดปราการชิ้นสุดท้ายออกโยนไว้ด้านข้าง กางเกงในตัวจิ๋วพลิกด้านหลังขึ้น
จนอี้ฟานเห็นลายแมวเหมียวฉีกยิ้มแฉ่งส่งมาให้
‘หึ คราวนี้ลายแมวเหรอ’ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม
พลางคิดว่าตัวเองเหมือนตาลุงที่กำลังรังแกเด็กน้อยทั้งๆที่อายุก็ห่างกันไม่เท่าไหร่
และคิดว่าถ้าคนตัวเล็กใส่อะไรที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา ตอนนั้นหัวใจคงวายตายพอดี
“ฮื่อ คุณมันโรคจิตที่สุดเลย” พอต่อว่าเขาเสร็จก็ซบหน้าเข้ากับพนักพิง
สองมือก็จิกเกร็งลงเบาะรองแขนสีดำเมื่อลมหายใจร้อนๆเป่าอยู่ที่แก่นกาย
จุ๊บ
ร่างสูงไม่ตอบอะไร
เหมือนยอมรับถูกคำกล่าวหาแต่โดยดี ริมฝีปากจูบลงที่ส่วนหัวสีแดงก่ำ
ทุกความรู้สึกคงเริ่มอัดอั้นกันที่ส่วนปลายแล้ว ปลายลิ้นที่คอยพรากลมหายใจแตะลากตามความยาว
ลูกกลมๆน่ารักสองลูกก็ไม่เว้น อี้ชิงเม้มปากแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงโพรงปากร้อนระอุที่เริ่มครอบครองแครอทน้อยจนทั่วทั้งผล
“ฮะ อะ ฮ้า”
ปากอิ่มอ้าเผยอเหมือปลาใกล้ขาดใจ
อี้ฟานปรนเปรอความสุขให้อี้ชิงอย่างไม่นึกรังเกียจ บางครั้งก็กดจนลึก
บางครั้งก็ขบกัดอย่างกลั่นแกล้ง และตลอดเวลา สายตาคมของอี้ฟาน
ก็ไม่ได้ละไปจากดวงหน้าหวานของกระต่ายน้อยเลย
ข้างในหัวของอี้ชิงตอนนี้ขาวโพลนไปหมด
ความรู้สึกวาบหวามแบบใหม่ไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำ จริงอยู่ที่คุณอี้ฟานสอนวิธีรักให้อี้ชิง
แต่นี่เป็นครั้งแรก...เพราะคุณอี้ฟานไม่เคยใช้ปากทำให้มาก่อนเลย
“อ้ะ อ้ะ ฮึก จะไป..จะไปแล้ว” และแล้วร่างบางก็ทนไม่ไหว ร่างทั้งร่างกระตุกเป็นสัญญาณให้อี้ฟานรับรู้
ปลายเท้าเล็กทั้งสองข้างเกร็งจนสั่น อี้ชิงแอ่นสะโพกจนหลังลอยจากเบาะ
แล้วก็ครางเสียงหวานเมื่อถึงปลายทาง
“อ้า~~”
ปากหนายังไม่ละออก น้ำนมสีขาวจึงไหลผ่านเข้าลำคอหนาทุกหยาดหยด อี้ฟานชันตัวขึ้นยืน
แล้วก้มประกบปากลงกับร่างที่ยังหายใจหอบ
ให้อีกคนรับรู้รสชาติของตัวเองที่ยังติดอยู่ในโพรงปาก
ยังมีต่ออีกนิดนึงนะคะ อย่าลืมกลับไปอ่านกันเน้อ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น