Chapter 15 MINICUT

“ผม ร..อ๊า ร้อน! ร้อนมากๆเลยครับ สงสัยแอร์จะเสีย” อี้ชิงเม้นปากข่มความรู้สึกเสียววาบที่แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลุบตาลงต่ำมองต้นเหตุที่ตอนนี้อ้าปากงับของอี้ชิงผ่านกางเกงในเต็มคำ สองมือหนาก็กดต้นขาไว้ไม่ได้ขยับเข้าหากันอีก

“นี่ นายไม่สบายหรือเปล่า” ลู่หานทำท่าจะเดินเข้ามา

“คุณหนู ผมว่าเราปล่อยให้คุณอี้ชิงพักเถอะครับ ไม่ออกไปหานายท่านต่อแล้วเหรอ” และแล้วจางอี้ชิงก็มีเสียงจากสวรรค์มาช่วย เซฮุนที่ยืนดูอยู่นานแล้วเอ่ยขัดขึ้นมา คุณหนูหันตามเสียงเรียกคนสนิทแล้วกลับมามองอี้ชิง จากนั้นก็ยักไหล่แล้วเดินออกมา

“ก็ดี เราก็ไม่อยากเสียเวลาตรงนี้เท่าไหร่หรอก”

ปัง!

“เฮ้อ...อึก” เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของร่างบาง แต่ดูเหมือนจะชะล่าใจเกินไป เพราะยังมีหมาป่าขี้แกล้งรอกินกระต่ายอยู่

((ออกไปหมดแล้วใช่ไหม)) ร่างสูงดันเก้าอี้ให้ถอยออกแล้วเขยิบออกมาจากใต้โต๊ะ อี้ฟานเงยหน้าจากจุดอ่อนไหว ใช้ปลายนิ้วกดลงไล่ตามความนิ่มที่เริ่มแข็งตัว

“อ้ะ คุณอี้ฟาน อย่าทำแบบนี้นะ ถ..ถ้าคุณหนูมาเห็นเข้าจะทำยังไง” สองขาเรียวปัดป่ายไปมาเมื่อมือหน้าล้วงเข้ามาด้านใน ใบหน้าหวานก็เบ้ลงอย่างแสนงอน

((เห็นก็ดีสิ ฉันจะได้กินกระต่ายอย่างใจอยากสักที)) อี้ฟานหยิบหัวแครอทสีสดออกมาจากผ้าบาง เม้มปากแล้วก้มลงงับที่ส่วนปลายแรงๆ

งั่ม

“อ๊า!!!” เสียงหวานดังทั่วห้องนอน รู้สึกข้างในท้องช่างวาบหวิว สะโพกกลมถูกสองมือหนายกขึ้น ขอบกางเกงในสีขาวถูกฟันคมดึงลากลงมาเรื่อยๆจนถึงช่วงข้อพับ อี้ฟานจับขาเรียวที่กำลังสั่นยกขึ้นข้างหนึ่ง ถอดปราการชิ้นสุดท้ายออกโยนไว้ด้านข้าง กางเกงในตัวจิ๋วพลิกด้านหลังขึ้น จนอี้ฟานเห็นลายแมวเหมียวฉีกยิ้มแฉ่งส่งมาให้

‘หึ คราวนี้ลายแมวเหรอ’ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม พลางคิดว่าตัวเองเหมือนตาลุงที่กำลังรังแกเด็กน้อยทั้งๆที่อายุก็ห่างกันไม่เท่าไหร่ และคิดว่าถ้าคนตัวเล็กใส่อะไรที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา ตอนนั้นหัวใจคงวายตายพอดี

“ฮื่อ คุณมันโรคจิตที่สุดเลย” พอต่อว่าเขาเสร็จก็ซบหน้าเข้ากับพนักพิง สองมือก็จิกเกร็งลงเบาะรองแขนสีดำเมื่อลมหายใจร้อนๆเป่าอยู่ที่แก่นกาย

จุ๊บ

ร่างสูงไม่ตอบอะไร เหมือนยอมรับถูกคำกล่าวหาแต่โดยดี ริมฝีปากจูบลงที่ส่วนหัวสีแดงก่ำ ทุกความรู้สึกคงเริ่มอัดอั้นกันที่ส่วนปลายแล้ว ปลายลิ้นที่คอยพรากลมหายใจแตะลากตามความยาว ลูกกลมๆน่ารักสองลูกก็ไม่เว้น อี้ชิงเม้มปากแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงโพรงปากร้อนระอุที่เริ่มครอบครองแครอทน้อยจนทั่วทั้งผล

“ฮะ อะ ฮ้า” ปากอิ่มอ้าเผยอเหมือปลาใกล้ขาดใจ อี้ฟานปรนเปรอความสุขให้อี้ชิงอย่างไม่นึกรังเกียจ บางครั้งก็กดจนลึก บางครั้งก็ขบกัดอย่างกลั่นแกล้ง และตลอดเวลา สายตาคมของอี้ฟาน ก็ไม่ได้ละไปจากดวงหน้าหวานของกระต่ายน้อยเลย

ข้างในหัวของอี้ชิงตอนนี้ขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกวาบหวามแบบใหม่ไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำ จริงอยู่ที่คุณอี้ฟานสอนวิธีรักให้อี้ชิง แต่นี่เป็นครั้งแรก...เพราะคุณอี้ฟานไม่เคยใช้ปากทำให้มาก่อนเลย

“อ้ะ อ้ะ ฮึก จะไป..จะไปแล้ว” และแล้วร่างบางก็ทนไม่ไหว ร่างทั้งร่างกระตุกเป็นสัญญาณให้อี้ฟานรับรู้ ปลายเท้าเล็กทั้งสองข้างเกร็งจนสั่น อี้ชิงแอ่นสะโพกจนหลังลอยจากเบาะ แล้วก็ครางเสียงหวานเมื่อถึงปลายทาง

“อ้า~~” ปากหนายังไม่ละออก น้ำนมสีขาวจึงไหลผ่านเข้าลำคอหนาทุกหยาดหยด อี้ฟานชันตัวขึ้นยืน แล้วก้มประกบปากลงกับร่างที่ยังหายใจหอบ ให้อีกคนรับรู้รสชาติของตัวเองที่ยังติดอยู่ในโพรงปาก

ยังมีต่ออีกนิดนึงนะคะ อย่าลืมกลับไปอ่านกันเน้อ

Chapter 14 CUT

บางครั้งความร้อนแรง ก็ต้องเสพอย่างช้าๆ ค่อยๆอ่านกันนะ 

           ((ถอดเสื้อออก))

            “เอ้ะ” อี้ชิงเลิ่กลั่กตาโตทันที

            แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ มือหน้าก็จับคนตัวเล็กปอกเปลือก จนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าขดตัวอยู่บนเตียง

            “อย่าเพิ่งทำเลยนะครับ ผมยัง..เจ็บอยู่เลย” อี้ชิงจับมือร่างสูงทันทีที่เริ่มไล้ไปตามร่างกายที่มีรอยรักสีจางประดับอยู่ทั่ว ถึงวันนี้จะพักมาทั้งวัน แต่จางอี้ชิงก็ไม่ไหวจริงๆ

            ใบหน้าหวานยกยิ้มเมื่อมือหนาผละออกไป กำลังจะลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ แต่แล้วอี้ชิงก็ต้องเบิกตาโพลง ร้องออกมาเสียงดัง เมื่อช่องทางด้านหลังถูกก้านนิ้วยาวลุกลานถึงสองนิ้ว

            “อ๊า เจ็บบบ คุณอี้ฟาน ผมเจ็บ” ความเจ็บเสียดทางด้านหลังทำให้อี้ชิงดิ้น แต่มือหนาอีกข้างกลับจับต้นขาไว้แน่น คู่ตาหวานมีน้ำสีใสเอ่อล้นเต็มไปหมด ร่างน้อยมองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ ริมฝีปากช้ำเผยอขึ้นทันที เมื่อปลายนิ้วเริ่มขยับเร็วและแรง

            “อะ อะ ฮึก..จ..เจ็บ อ๊า อ๊า” กระต่ายน้อยเริ่มสะอื้น ถึงแม้ความเจ็บค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน แต่ใบหน้าหวานยังเต็มไปด้วยน้ำตา อี้ชิงละมือที่จิกผ้าปูเตียงขึ้นมาบังหน้าตัวเองจากคนใจร้ายแล้วปล่อยโฮ

            “ฮึก ฮืออออออออ” แรงขยับที่ด้านหลังชะงักทันที สองก้านนิ้วยาวถอดออกจากแอ่งน้ำหวาน อู๋อี้ฟานมองปลายนิ้วตนเองที่ฉุ่มช่ำด้วยน้ำสีใส แล้วมองเจ้ากระต่ายของเขาที่นอนปิดตาร้องไห้ ตัวขาวสั่นระริก สองขาบีบเข้าหากัน เป็นภาษากายที่มองออกง่ายๆว่า ไม่ยอมให้ใครเข้ามา

            อู๋อี้ฟานอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆให้สติคืนกลับมา ร่างสูงถอนหายใจแรง มือใหญ่ลูบหน้าลูบตาเสยเส้นผมขึ้นไป เขยิบเข้าไปใกล้แล้วช้อนร่างอันสั่นเทาให้นั่งคร่อมตักตัวเอง อี้ชิงผวาสุดตัวเมื่ออี้ฟานเข้ามาใกล้ หายใจสะอื้นฮักบอก

            “อย่าทำผมเลยนะ ผมเจ็บแล้ว ฮึก” ปากอิ่มบิดเบ้ลงร้องไห้ จนตัวการที่ทำให้เสียน้ำตายกมือหน้าขึ้น ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้

            ((ฉันขอโทษ อย่าร้อง))

            “ฮึก ฮึก”

            ((โธ่ กระต่ายน้อย อย่าร้อง ฉันขอโทษจริงๆ)) แล้วแขนแกร่งทั้งสองข้างก็กดร่างบางให้ชิดแผ่นอกเปลือย ลูบหัวลูบหลังเรียกขวัญเอยให้กลับมา

            “ชู่ว์ ชู่ว์” อี้ฟานโยกตัวน้อยๆ เหมือนคุณพ่อปลอบใจลูกเวลาร้องไห้ จนในที่สุดเจ้ากระต่ายก็หยุดร้อง ยอมเงยหน้าขึ้นมามองมังกรใจร้าย

            “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น คุณคง..ไม่เป็นแบบนี้” อี้ชิงหลับตาลงเมื่อริมฝีปากร้อนทาบลงมาที่ดวงตาช้ำทั้งสองข้าง แล้วลืมตาขึ้นรอคำตอบ

            ถึงคุณอี้ฟานจะชอบแกล้งแต่ก็ยังอ่อนโยนกับอี้ชิง แต่เมื่อกี้ เหมือนไม่ใช่คุณอี้ฟานเลย

            อี้ชิงกลัว กลัวที่คุณอี้ฟานเป็นแบบนั้น

            “มีอะไรเล่าให้ผมฟังได้นะ” อู๋อี้ฟานส่ายหน้า กดปลายจมูกหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่

            ((ไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ)) สองแขนยกร่างน้อยออกจากตัก เป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่อี้ชิงจะเอื้อมมือไปแตะแขนร่างสูง แต่ปลายนิ้วเรียวกลับเผลอแตะเข้าที่แก่นกลางลำตัวของนายท่านอี้ฟาน

            อี้ชิงสะดุ้งและอี้ฟานก็ร่างกระตุก ตากลมอดไม่ได้ที่จะมองสิ่งที่เพิ่งแตะเข้าไป ซิปกางเกงยีนส์เปิดออก เผยให้เห็นกางเกงในสีดำที่ห่อคลุมมังกรร้ายเอาไว้ และตอนนี้มันโป่งพอง ดุนดันจนซิปแบะออกยิ่งกว่าเดิม

            “คุณอี้ฟาน คือมัน..”

            ((ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำ นอนไปก่อนเลย)) อี้ฟานดันอี้ชิงให้เอนนอน กดจูบที่หน้าผากแล้วเตรียมจะผละออกมา แต่แขนหนาก็ถูกสองแขนเรียวกอดเอาไว้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด ปากช้ำเม้มแน่น อี้ชิงก็ปล่อยแขนนายท่านออก แล้วทำมือบอก

            “จะทำ...ก็ได้นะ”

            ((หืม!!)) ใบหน้าหล่อมองอีกคนอย่างแปลกใจ ก็ไหนเมื่อกี้ยังร้องไห้งอแงบอกว่าเจ็บอยู่เลย

            “ก็ ก็บอกว่าจะทำก็ได้ไง! ต.แต่ต้อง เบา เบา นะครับ” หากอี้ฟานได้ยินก็คงดี เพราะตอนนี้ใบหน้าของจางอี้ชิงแสนร้อน จนมีเสียง ฉ่า ฉ่า บอกระดับว่าอีกนิดจะใกล้ไหม้แล้ว

            ((ใจกล้าขึ้นเยอะเลยนี่ จางอี้ชิง)) นายท่านคนเดิมกลับมาแล้ว ดวงตาแสนเจ้าเล่ห์และริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างถูกใจ เชยใบหน้าหวานขึ้นมาให้สบตา ไล้ปลายนิ้วรอบดวงตาแดงช้ำ กัดปากตัวเองแสนเท่ห์แล้วบอก

            ((ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาแห้ง ฉันก็ไม่หยุดแน่ๆ))

            “อ้ะ” นายท่านดันให้อี้ชิงนอนราบกับเตียง เขยิบตัวเองมาแถวช่วงเอว จับขาทั้งสองข้างแยกออกตั้งฉาก ก้มใบหน้าให้ชิดกับช่องทางบอบช้ำ แล้วเลียริมฝีปากขณะที่สบตาอยู่กับอี้ชิง

            ((ฉันขอแก้ตัวใหม่ก็แล้วกัน))

            “เฮือก” อี้ชิงสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อปากทางแอ่งน้ำหวานสัมผัสได้ถึงความร้อนชื้น ปลายลิ้นหนาไล่ตวัดรอบปากอ่าง แล้วห่อลิ้นแทรกเข้าไปด้านในอย่างแช่มช้า ปล่อยลิ้นทั้งอ่อนนุ่ม ทั้งฉ่ำแฉะ ไม่แข็งและเสียดเหมือนก้านนิ้วเมื่อครู่ ปลายลิ้นร้อนผลุบเข้าผลุบออก ตระเตรียมช่องทางอย่างอ่อนโยนให้เจ้ากระต่ายที่ยังเจ็บ

            “ฮะ..อ..ฮื่อออ” ลิ้นร้อนถอดออกมา ปัดป่ายรอบๆอย่างกลั่นแกล้ง แล้วใบหน้าคมก็หันไปด้านขวา กดจูบจากต้นขาด้านในมาเรื่อยๆแล้วหยุด ริมฝีปากหนาดูดดึงเนื้ออ่อนด้านในทำร่องรอย

            ((พร้อมไหม)) ต่อให้อี้ชิงไม่ตอบ มือหนาที่กำลังถึงกางเกงลงก็คงไม่หยุดอยู่ดี มังกรตัวร้ายที่ทำให้กระต่ายน้อยเจ็บดีดตัวออกมาทันทีที่ปราการสุดท้ายหลุดออกไป บอกว่าพร้อมมากขนาดไหน

            “คุณอี้ฟาน เบาๆนะ” เจ้ากระต่ายที่เพิ่งจะมาใจเสาะเอาตอนนี้จ้องส่วนล่างของตัวเองเขม็ง จนเผลอหุบขาเข้าให้แขนแกร่งคอยกันออก

            ((อืม))

            “ฮึก” อี้ชิงกัดปากแน่นเมื่อส่วนหัวเริ่มเข้ามา ทั้งๆที่ก็เคยผ่านมาแล้ว แต่ความเจ็บก็ยังแล่นปราดเหมือนครั้งแรก ร่างสูงไม่ดึงดันเข้าต่อ แต่เขยิบตัวคร่อมอี้ชิง กดจูบที่ริมฝีปากแล้วผละออกมาส่งมือบอก

            ((ไม่ต้องกลัว จะไม่มีแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง สัญญา))

            “อ๊า!!!” เมื่อเจ้ากระต่ายผ่อนคลาย โพรงกระต่ายก็คลายความแน่นจนมังกรสามารถเข้าไปได้เต็มตัว ความนุ่มนิ่มตอดรัดเสียจนจะถึงให้ได้ อี้ฟานไม่ขยับทันที แต่รอให้อี้ชิงหายใจให้เป็นปกติก่อน เมื่อได้แล้วก็เริ่มขยับแก่นกาย ช้าๆ เนิบๆ

            “อ่ะ..อ่ะ” ถึงแม้จะไม่เร่งรีบ แต่แก่นกายที่เข้ามาเต็มตัวก็สัมผัสกับจุดไวต่อความรู้สึกทุกครั้ง ไม่แตะอย่างรุนแรง แต่สัมผัสเหมือนหยอกล้อ จนอี้ชิงลืมความเจ็บและเคลิ้มไปกับมัน

            ((อึก)) อู๋อี้ฟานพยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ แก่นกายปวดหนึบไปหมด อยากจะกระแทกแอ่งน้ำคับแน่นนี่ให้ร้อนจนละลาย แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าพอใจของคนตัวเล็ก ร่างสูงก็ยอมอดทน

            แต่แล้วความอดทนที่เท่ากับฟางเส้นเดียวก็ขาดสะบั้น เมื่อมือบางอันสั่นเทาจับเข้าที่กรอบหน้าร่างสูง ส่งสายตาออดอ้อนพร้อมภาษามือที่ทำให้อี้ฟานแทบคลั่งตาย

            “แรงๆ ท..ทำแรงๆก็ได้ ผม..ไหว อ๊า!” นายท่านก็ไม่ขัดคำอนุญาตของเจ้าตัวน้อย สะโพกสอบยกขึ้นและกดลงเต็มแรงปรารถนา

            “ฮ้า ฮะ..ฮ คุณอี้ฟาน” ใบหน้าหวานบ่มสีแดงอมชมพู เสียงหวานครางดังยิ่งขึ้นเมื่อแครอทน้อยถูกกอบกำรอบ แล้วชักขึ้นลงตามจังหวะกดสะโพก

            น่ารัก น่ารัก น่ารัก

            คำๆเดียวลอยอยู่ในหัวของนายท่านอี้ฟาน กระต่ายน้อยของเขาช่างไม่รู้ตัวเสียเลย ว่าช่างน่ารักน่าฟัดขนาดนี้

            ((อ่าห์ บอกรักฉันหน่อย คนเก่งของฉัน)) เสียงทุ้มต่ำครางในลำคอหนา เอื้อมมือจับใบหน้าอี้ชิงที่ซุกหมอนให้มา บอกความต้องการให้คนตัวเล็กได้เห็น

            “ฮื่อออ ไม่..” แต่อี้ชิงไม่ยกมือขึ้นบอกตอบ กลับจิกแน่นระบายอารมณ์กับผ้าปู ใบหน้าหวานส่ายไปมา อี้ฟานอ่านจากปากและท่าทางของอี้ชิง พอเห็นอย่างนั้นก็เผลอกำหมัดแน่น อัดความร้อนแรงเข้าเต็มที่ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องนอนกว้าง เมื่อบทรักใกล้จบ คนตัวเล็กก็ครางเสียงหวาน

            “...ไม่ ไม่ไหวแล้ว อ้ะๆ ไม่ไหว คุณอี้ฟาน คุณอี้ฟาน!!!!” แผ่นหลังบางแอ่นขึ้นเมื่อถึงจุดหมาย น้ำหวานสีขาวขุ่นไหลเลอะเต็มมือหนาที่กอบกุมไว้ ตาคมมองไปที่หน้าแดงก่ำ สอดใส่ความร้อนจัดแรงขึ้นอีก จนในที่สุดร่างใหญ่กระตุกเกร็ง ปล่อยความอุ่นสีขาวเต็มแอ่งรองรับ รอจนทุกหยาดหยดซึมลึกเข้าไปในตัวกระต่ายน้อย อี้ฟานจึงถอนมังกรออกมาแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆอี้ชิง

            “คุณอี้ฟาน...” มือเล็กๆวางที่แขนแกร่ง อี้ฟานมองใบหน้าแดงก่ำที่ใกล้จะสลบ แต่เจ้าตัวยังฝืนไว้เพราะมีบางอย่างจะคุยกับเขา

            “ถึงผมไม่พูดออกไป คุณก็รู้ใช่ไหม”

            ((...))

            “ตอนนั้นผมจะบอกว่า ‘ไม่ไหวแล้ว’ ต่างหาก ไม่ได้จะปฏิเสธสักหน่อย มังกรบื้อ” อี้ชิงส่งยิ้มอายๆให้อี้ฟาน แล้วเปลือกตาทั้งสองข้างก็ปิดลงด้วยความเพลีย จางอี้ชิงสลบลึกสู่ห้วงนิทรา ทิ้งให้อีกคนนอนนิ่งค้าง ก่อนริมฝีปากหยักจะฉีกยิ้มกว้าง แล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเสียง

            ร่างสูงจับคนน่ารักให้หนุนต้นแขนตัวเอง แขนอีกข้างก็ดึงผ้าห่มคลุมทั้งสองร่างแล้ววางพักที่เอวบาง นายท่านตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ว่าอี้ชิงอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับศัตรูของเขา แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยคนในอ้อมกอดไปเด็ดขาด อี้ฟานกดจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่ออย่างแสนรัก ก่อนที่ริมฝีปากจะเปิดขึ้น เอ่ยคำที่คนในอ้อมแขนอยากได้ยินที่สุด

            “อี้..ชิ.ง”

#สัมผัสด้วยใจkl

Chapter.12 CUT

**อ่านช้าๆ ซึมซับกับบรรยากาศที่เป็นใจภายใต้คืนที่ไร้แสงจันทร์และความรักของนายท่านอู๋อี้ฟาน**

          ((เธอทำตัวเองทั้งนั้น จางอี้ชิง))

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย อ๊า” นิ้วชี้และนิ้วนางคีบเข้าที่เม็ดเล็กๆกลางอกอย่างหมั่นเขี้ยว เวลาอย่างนี้ยังจะเถียงอีก เพราะน่ารักแบบนี้ไง เลยโดนแกล้งบ่อยๆน่ะ

“อื้อ อ..อืออ” ปลายนิ้วยังวนอยู่บริเวณอก ส่วนมือหนาอีกมือก็ล้วงเข้าไปเสื้อยืด ลูบผ่านหน้าท้องจนอี้ชิงขมวดเกร็ง

ในที่สุดนายท่านก็จัดการปราการด้านบนออก เผยให้เห็นผิวสีน้ำนมเนียนมือ พอมือใหญ่จะปลดปราการชั้นล่าง อี้ชิงก็รีบรั้งมือไว้ทันที

“จ..จะ‘ทำ’เลยเหรอครับ ตรงนี้เลยเหรอ” รู้ว่ายังไงก็ไม่น่ารอด คนตัวเล็กก็ได้แต่ถามไปบิดไป

ก็ไหนบอกว่าตรงนี้เป็นสถานที่รำลึกถึงคุณแม่ไง จะทำแบบนั้น...มัน

((หึ แม่ฉันไม่ว่าหรอก คงจะดีใจด้วยซ้ำไป))

“หวา” ยังไม่ทันตั้งตัว กางเกงขาสั้นของอี้ชิงก็ถูกขโมยไปโดนคุณอี้ฟาน เหลือแต่กางเกงในสีเหลืองลายเป็ด..ปิดปกคลุมอยู่แค่นั้น

“ฮื่อ ไม่เอา อย่าจ้องสิ” คู่มือบางยกขึ้นบังใบหน้าของร่างสูง สองขาบิดเข้าหากัน อี้ฟานหัวเราะในลำคอ มือซ้ายรวบสองมือของอี้ชิงออกจากหน้าตัวเอง แล้วกดจูบลงบนฝ่ามือทั้งสอง ส่วนมือขวาก็ไม่ปล่อยว่าง นิ้วชี้เกี่ยวตามขอบยางกางเกงใน แล้วปล่อยให้ดีดแก้มก้นดังเพี๊ยะ

“อย่าแกล้งผมนะ” เจ้ากระต่ายน้อยขู่ คราวนี้มังกรเลยยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับใบหน้าเข้าใกล้เหยื่อแสนหวาน

((อยากเจอของจริงแล้วสิ กระต่ายหื่น))

“ม..อ๊า” อี้ชิงส่ายหน้า เผลอครางเสียงหวานออกมาทันที เมื่อแครอทน้อยใต้เป็ดเหลืองถูกรุกราน มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงใน จับหมับที่รอบท่อนแครอทจิ๋ว ปลายนิ้วโป้งหยาบเคล้นคลึงส่วนหัว บางครั้งก็แกล้งกดน้ำหนักลงแรง

“อะ.ฮะ อ้ะ” อี้ชิงรู้สึกอึดอัดไปหมด ภายในกางเกงตัวน้อย ทั้งมือใหญ่ของคุณอี้ฟาน กับน้องชายที่เริ่มขยายตัวอัดแน่นอยู่ด้วยกัน ทรมานจนต้องปัดป่ายขาไปมา

และมาเฟียหน้าหล่อก็ยังใจร้าย ขยับมือขึ้นลงเร็วขึ้น เร็วขึ้น จนสีหน้าอี้ชิงเริ่มบิดเบี้ยว ในที่สุด ของเหลวสีใสก็ไหลออกมา เปรอะเปื้อนทั้งหน้าท้องตัวเอง มือคุณอี้ฟาน และกางเกงในตัวน้อย

((หืม แค่ precum เองเหรอ)) ก้านนิ้วยาวยังปัดป่ายไปทั่วส่วนหัว และผละออกมาถึงปราการชิ้นสุดท้ายออกไป ร่างบอบบางบนโต๊ะสะท้อนกับแสงไฟสีอ่อน ไหนจะผิวกายที่เริ่มบ่มสีระเรื่อทั่วร่าง

ต้องอดใจแค่ไหนที่จะไม่ฟัดแรงๆให้ช้ำกันไปข้าง

อี้ฟานจับขาอี้ชิงยกขึ้นทั้งสองข้าง ร่างบางหายใจหอบเอนเท้าแขนไปข้างหลัง เอนน้ำหนักมาฝั่งขวาเยอะหน่อยจะได้ไม่ปวดแผล อี้ชิงแอบขัดขืนมือหนาที่กำลังแยกขาทั้งสองข้างออกกว้าง แต่สุดท้ายนายท่านก็แทรกตัวเข้ามาตรงกลางได้อยู่ดี

เมือกลื่นสีใสเต็มมือถูกป้ายลงที่ช่องทางด้านหลัง ถึงแม้น้ำจากตัวเองเมื่อครู่จะอุ่น แต่เมื่อปลายนิ้วสอดเข้ามาภายใน อี้ชิงก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง สองมือเกาะแขนคุณอี้ฟานแน่น เบะปากน้ำตาคลอเพราะมันเสียดเกินจะทนไหว

“ฮ้า..ฮะ”

“ฮึ่มมม” อี้ฟานครางเสียงต่ำในลำคอ ใบหน้าไร้เดียงสาที่แสดงตามความรู้สึก แต่กลับดูยั่วยวน ช่องทางร้อนนิ่มก็ช่างตอดรัดเสียจนอยากเปลี่ยนจากนิ้วเป็นอย่างอื่น

((กระต่ายน้อย เตรียมใจพร้อมแล้วหรือยัง))

“อ้ะ” อยู่ๆก้านนิ้วยาวก็ผละออกไปอย่างรวดเร็วจนอี้ชิงรู้สึกโหวง มือข้างหนึ่งของอี้ฟานจัดการส่วนล่างของตนเอง ใบหน้าก็ลงมาไซ้ซอกคอหอมๆ จูบประทับตราไว้หลายๆรอย ให้รู้ว่านี่คือคนที่นายท่านเลือกแล้ว

“ฮื่อ ล..ลามก” อี้ชิงครางฮือ เมื่อมือหนาจับมือบางของตนเองให้ไปกอบกุมลูกมังกรไว้ อี้ชิงเบือนหน้าหลบ สองมือสั่นเมื่อรู้สึกถึงความร้อนและแข็งของเจ้าตัวร้าย ภาพครั้งแรกที่เคยเห็นยังจำได้ติดตา

จะเข้ามาได้จริงๆเหรอ ก็มัน..ใหญ่ขนาดนั้นนี่นา

((อ้าขากว้างๆ)) อี้ฟานจับหน้าเจ้ากระต่ายมารับจูบหนึ่งที แล้วเริ่มจับขาขาวอวบแยกตั้งฉาก เอาความยาวแข็งขืนไถตามปากบ่อน้ำหวาน ทุกกิริยาท่าทางที่ทำ สายตาคมไม่ละออกไปจากดวงหน้าหวานเลย

“โอ้ย!! ฮึก” เมื่อความร้อนจัดสอดแทรกเข้ามาเป็นครั้งแรก สิ่งเดียวที่คนตัวเล็กรู้สึกได้คือความเจ็บปวด ความนุ่มนิ่มด้านในตอดรัดและดูดกลืนหัวมังกร แน่นเสียจนขยับต่อไม่ได้

((อ่าห์ อย่าเกร็ง)) คนด้านบนโน้มลงจูบกลางหน้าผากชื้นของคนด้านล่าง พร้อมดันแก่นกายของตัวเองเข้าไป ในที่สุด โพรงกระต่ายก็รับมังกรได้เต็มตัว

“อ้ะ อ้ะ อ้ะ ค..คุณอี้ฟาน อย่าเพิ่ง” อี้ชิงรีบเกาะขอบโต๊ะด้านหลังไว้ทันทีเมื่อร่างสูงเริ่มขยับตัว แม้จะช้าๆ เข้าสุด ออกสุด แต่โพรงกระต่ายของอี้ชิงยังปรับตัวรับความใหญ่โตไม่ทัน มือสั่นเอื้อมไปลูบแผ่นท้องแข็งใต้เสื้อสีดำ พยายามอ้อนให้หยุดก่อน

คุณอี้ฟานยังใส่เสื้อผ้าครบ ทำไมมีแต่เราที่โป๊เล่า...ฮื่อ

แต่ดูเหมือนท่าทางอ้อนของเจ้ากระต่ายยิ่งทำให้มังกรด้านในขยายใหญ่ขึ้น อี้ฟานขบกรามแน่นอย่างอดทน สุดท้ายความหอมหวานตรงหน้าก็ยั่วเย้าเกินไป แขนแก่งดึงแขนบางให้พาดคอตัวเองทั้งสองข้าง ดึงสะโพกแน่นให้ขยับมาชิดอีก แล้วเริ่มบรรเลงรักทันที

ปั่บ! ปั่บ! ปั่บ! ปั่บ!

“อ้ะ! อ้ะ! อ้ะ! อ้ะ! ม..ไม่นะ อ๊า” หน้าขาแข็งแรงกระทบต้นขาขาวจนกลายเป็นสีแดง เสียงเนื้อกระทบกับและเสียงครางแทบขาดใจของอี้ชิงดังไปทั่วสวนวงกตด้านใน เจ้าตัวเล็กซุกหน้าเข้ากับบ่ากว้าง ขบกับกล้ามแน่นไว้ระบายความเสียว

((นอนลงไปดีกว่า)) อี้ฟานจับให้อี้ชิงนอนราบบนโต๊ะ เนื่องจากโต๊ะเล็กเกินไป ร่างสูงเลยจับส่วนล่างของอี้ชิงยกขึ้น ให้ขาขาวสองข้างเกาะเอวไว้ อี้ฟานจับมังกรสีคล้ำจ่อกลับช่องทางที่ชื้นแฉะกว่าเดิม ค่อมแขนทั้งสองข้างข้างตัวอี้ชิง ก้มหน้าลงจ้องมองคนรักที่เหงื่อเกาะพราวเต็มหน้า ปากอิ่มเม้มแรกจนแทบปริแตก และยิ่งเม้มหนักขึ้นเมื่อสะโพกสอบเริ่มขยับอีกครั้ง

((อย่าเม้ม ครางออกมา)) นิ้วโป้งของคุณอี้ฟานคลึงเยลลี่สีชมพูจนคลายออก แล้วก็แกล้งกระแทกแรงๆให้ใบหน้าหวานครางออกมาดังๆ

“อ้า!!”

นี่คงเป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่นายท่านแห่งมังกรแดงนึกเสียใจ เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอเล็กๆนั่นจะหวานซึ้งขนาดไหน อีกนานเท่าใดเขาถึงจะได้ยินมัน

“คุณอี้ฟาน ผ..ผม ผมจะ ถึง ถึงแล้ว! ฮ้า” คนตัวแดงเหมือนมะเขือเทศกระตุกแรง ช่องทางด้านหลังรัดแน่นเสียจนอี้ฟานเสียววาบ แครอทน้อยด้านหน้าสั่นหงึก พ่นน้ำหวานสีขาวขุ่นออกมาเปื้อนหน้าท้องตัวเอง

((อึก จางอี้ชิง)) กล้ามเนื้อลอนสวยของนายท่านอี้ฟานก็ขมวดเกร็งเช่นกัน กัดฟันกรอด เร่งสะโพกในช่วงสุดท้าย แก่นกายขยายจนสุด แล้วมังกรตัวใหญ่ก็พ่นพิษรักสีขาวอุ่นจำนวนมากใส่โพรงกระต่าย โน้มไปหน้ากดจูบหนักๆโดยที่ส่วนกลางยังเชื่อมติดกันอยู่

((เก่งมากเด็กดี)) อี้ฟานตั้งศอกสองข้างคร่อมร่างอี้ชิง พึมพำในลำคอ จูบไล่ลงมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ต้นคอ แผ่นอก และหน้าท้องที่มีของหวานสีขุ่นเปื้อนอยู่ เหมือนคัพเค้กสีชมพูที่แต่งหน้าด้วยไอซิ่งเหลวสีขาว

“ฮื่อออ อย่าเลียนะครับ ม..มัน สกปรกนะ” หน้าท้องบางเกร็งขึ้นลง ยามที่ปลายลิ้นร้อนตวัดชิมรสชาติของอี้ชิง คุณอี้ฟานขยับตัวไปมา แก่นกายที่ปิดทางออกน้ำรักสีขาวก็ขยับไปมาจนอี้ชิงรู้สึกเสียด...และเสียว

((หึ แข็งอีกแล้ว))

“เปล่านะ!” อี้ชิงโบกมือปฏิเสธทันที แล้วเอามาปิดหน้าแก้เขิน คนบ้า! ล้อคนอื่นเขา ทั้งๆที่ตรงนั้น...ก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเหมือนกันนั่นแหละ

“หวา อ..อึก” ร่างเล็กลอยขึ้นจากโต๊ะ ข้างสองข้างยังเกี่ยวเอวสอบไปอยู่ อี้ฟานอุ้มอี้ชิงเดินไปรอบๆ อุ้มกระต่ายน้อยขึ้นและลง สวนจังหวะการสอดใส่ของตัวเอง

“ฮ้า..ฮะ” อี้ชิงเกาะอี้ฟานไว้เป็นลูกลิง ท่านี้ลึกสุดใจ ปากอิ่มต้องคอยพะงาบโกยอากาศให้หายใจทัน สุขและเสียวกว่าท่าที่แล้ว เพราะมีน้ำหล่อลื่นของคุณอี้ฟานอยู่ด้ายใน ซึ่งบางส่วนก็เคลือบทั่วความแข็งขืน และไหลตามเรียวขาหยดลงพื้น

“อะ อ๊า อะ ฮื่อ อย่ากัดสิครับ” อี้ชิงถูกอุ้มให้สูงกว่าอี้ฟาน แผ่นอกบางเลยอยู่ระดับไปหน้าหล่อพอดี และเจ้าลูกกวาดสีสดสองเม็ดนี่ก็ล่อสายตาให้เข้าไปชิม เข้าไปขบกันเล่นๆเหลือเกิน

ร่างสูงอุ้มคนตัวขาวเดินเข้าหากำแพงเถากุหลาบ อุ้มอี้ชิงลงแล้วจัดท่าให้ร่างบางหันหลัง สองมือโอบเอวไว้กันไม่ให้ร่างอ่อนเปลี้ยร่วงสู่พื้น แล้วเริ่มขยับสะโพกต่อ

ปั่ก ปั่ก ปั่ก

“อ๊า บะ แบบนี้ อื้อ ไม่นะ” อี้ชิงเกาะคู่มือหนาที่รัดเอวไว้ พยายามข่มอาการปั่นป่วน มังกรตัวใหญ่ของคุณอี้ฟาน แต่ละครั้งเข้าออกอย่างหนักแน่น หน้าขากระทบกับแก้มก้นนิ่มจนเกิดรอย

((เอนไปข้างหน้า อ่าห์)) อี้ฟานดันให้อี้ชิงเอนเข้าหาเถาดอกกุหลาบแดง ร่างบางเม้มปากเน้น เอ่ยขอโทษคุณแม่คุณอี้ฟานในใจ แล้วยกมือจับตรงที่ไม่มีหนามแหลม

ผมขอโทษจริงๆครับนายหญิง ฮือ

“อ้า อ้า อ้า” พออี้ชิงมีที่ยึดจับ อี้ฟานก็แยกขาขาวให้กว้างขึ้น เสยความร้อนเข้าลึกอีก เพิ่มความเร็วและแรงจนอี้ชิงแอ่นหลังคราง

ทั้งขาและมือสั่นไปหมด อี้ชิงไม่รู้ตัวว่าเผลอจิกใบไม้ดอกไม้ร่วงลงพื้นระบายความเสียวมากแค่ไหน ดวงตาคมเห็นกลีบดอกไม้ดอกโปรดร่วงเต็มพื้น อี้ฟานเอื้อมตัวไปข้างหน้า มือขวาเอื้อมหยิบกลีบกุหลาบมาหนึ่งกำมือ โปรยลงบนแผ่นหลังบางที่แอ่นโค้ง สีขาวน้ำนมของผิวตัดฉับกับสีแดงสดของกุหลาบ เมื่อของที่รักสองสิ่งอยู่ด้วยกัน ดุจดั่งงานศิลปะที่ทำให้นายท่านแห่งมังกรแดงแทบหยุดลมหายใจ

‘สวย สวยมาก’

อี้ฟานครางในใจ จดจ้องแผ่นหลังบางไม่วางตา พร้อมกระแทกไม่หยุดพัก แล้วตาคมก็เห็นที่สะบักซ้าย รอยแผลเป็นจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ร่างสูงจ้องตาเขม็ง โน้มตัวลงใกล้กับรอยแผล ประทับริมฝีปากลงแน่น ขยับสะโพกแรงกว่าเดิม

“อ๊า เจ็บ! ฮือ คุณ..อี้ฟาน ผม อ้ะ อ้ะ” ความเจ็บแปลบจากสะบักซ้ายแล่นขึ้นมาทันที อี้ชิงลืมตัวตะโกนร้องบอกอี้ฟาน ไหนจะส่วนล่างของตนเองที่ปริ่มน้ำอีกครั้ง และช่องทางร้อนที่ถูกเสียดสีจนแทบละลาย

ไม่ไหวแล้ว อี้ชิงจะถึงอีกรอบแล้ว

“ฮ้า” และเป็นรอบที่สองที่แครอทจิ๋วไม่ได้ถูกสัมผัส แต่คลายน้ำแห่งความสุขออกมาเลอะกลีบกุหลาบด้านล่าง

“แฮ่กๆ”

อู๋อี้ฟานขยับกายรุนแรงและถี่เมื่อถึงช่วงโค้งสุดท้าย คราวนี้นายท่านไม่ได้ปลอดปล่อยด้านในแอ่งน้ำหวาน แต่ร่างสูงผละแก่นกายออก ขยับมือรูดรั้งอีกสามสี่ครั้ง เชื้อพันธุ์มังกรอย่างดีก็สาดเต็มแผ่นหลังของอี้ชิง เปรอะเปื้อนทั้งเนื้อตัวและกลีบกุหลาบแดง กระต่ายน้อยเกาะเถาวัลย์มือสั่น ก้นสีแดงแอ่นเด้ง โพรงกระต่ายสีหวานยังขมิบตอดอยู่ ใบหน้าขึ้นสีหันกลับมา ตาปรือมองอี้ฟานอย่างงงๆว่าทำไมถึงปล่อยลงบนหลัง

ถ้าไม่ติดว่าเจ้ากระต่ายเพิ่งหายป่วย และนี่ก็สองรอบแล้ว สงสัยคืนนี้ดอกกุหลาบบนกำแพง คงต้องร่วงหล่นสู่พื้นหมดทั้งสวนแน่นอน

*percum หรือเรียกว่า น้ำหล่อลื่น ลักษณะเป็นเมือกสีใส ออกมาก่อนการหลั่งอสุจิ