Chapter 14 CUT

บางครั้งความร้อนแรง ก็ต้องเสพอย่างช้าๆ ค่อยๆอ่านกันนะ 

           ((ถอดเสื้อออก))

            “เอ้ะ” อี้ชิงเลิ่กลั่กตาโตทันที

            แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ มือหน้าก็จับคนตัวเล็กปอกเปลือก จนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าขดตัวอยู่บนเตียง

            “อย่าเพิ่งทำเลยนะครับ ผมยัง..เจ็บอยู่เลย” อี้ชิงจับมือร่างสูงทันทีที่เริ่มไล้ไปตามร่างกายที่มีรอยรักสีจางประดับอยู่ทั่ว ถึงวันนี้จะพักมาทั้งวัน แต่จางอี้ชิงก็ไม่ไหวจริงๆ

            ใบหน้าหวานยกยิ้มเมื่อมือหนาผละออกไป กำลังจะลุกไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ แต่แล้วอี้ชิงก็ต้องเบิกตาโพลง ร้องออกมาเสียงดัง เมื่อช่องทางด้านหลังถูกก้านนิ้วยาวลุกลานถึงสองนิ้ว

            “อ๊า เจ็บบบ คุณอี้ฟาน ผมเจ็บ” ความเจ็บเสียดทางด้านหลังทำให้อี้ชิงดิ้น แต่มือหนาอีกข้างกลับจับต้นขาไว้แน่น คู่ตาหวานมีน้ำสีใสเอ่อล้นเต็มไปหมด ร่างน้อยมองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ ริมฝีปากช้ำเผยอขึ้นทันที เมื่อปลายนิ้วเริ่มขยับเร็วและแรง

            “อะ อะ ฮึก..จ..เจ็บ อ๊า อ๊า” กระต่ายน้อยเริ่มสะอื้น ถึงแม้ความเจ็บค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน แต่ใบหน้าหวานยังเต็มไปด้วยน้ำตา อี้ชิงละมือที่จิกผ้าปูเตียงขึ้นมาบังหน้าตัวเองจากคนใจร้ายแล้วปล่อยโฮ

            “ฮึก ฮืออออออออ” แรงขยับที่ด้านหลังชะงักทันที สองก้านนิ้วยาวถอดออกจากแอ่งน้ำหวาน อู๋อี้ฟานมองปลายนิ้วตนเองที่ฉุ่มช่ำด้วยน้ำสีใส แล้วมองเจ้ากระต่ายของเขาที่นอนปิดตาร้องไห้ ตัวขาวสั่นระริก สองขาบีบเข้าหากัน เป็นภาษากายที่มองออกง่ายๆว่า ไม่ยอมให้ใครเข้ามา

            อู๋อี้ฟานอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆให้สติคืนกลับมา ร่างสูงถอนหายใจแรง มือใหญ่ลูบหน้าลูบตาเสยเส้นผมขึ้นไป เขยิบเข้าไปใกล้แล้วช้อนร่างอันสั่นเทาให้นั่งคร่อมตักตัวเอง อี้ชิงผวาสุดตัวเมื่ออี้ฟานเข้ามาใกล้ หายใจสะอื้นฮักบอก

            “อย่าทำผมเลยนะ ผมเจ็บแล้ว ฮึก” ปากอิ่มบิดเบ้ลงร้องไห้ จนตัวการที่ทำให้เสียน้ำตายกมือหน้าขึ้น ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้

            ((ฉันขอโทษ อย่าร้อง))

            “ฮึก ฮึก”

            ((โธ่ กระต่ายน้อย อย่าร้อง ฉันขอโทษจริงๆ)) แล้วแขนแกร่งทั้งสองข้างก็กดร่างบางให้ชิดแผ่นอกเปลือย ลูบหัวลูบหลังเรียกขวัญเอยให้กลับมา

            “ชู่ว์ ชู่ว์” อี้ฟานโยกตัวน้อยๆ เหมือนคุณพ่อปลอบใจลูกเวลาร้องไห้ จนในที่สุดเจ้ากระต่ายก็หยุดร้อง ยอมเงยหน้าขึ้นมามองมังกรใจร้าย

            “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น คุณคง..ไม่เป็นแบบนี้” อี้ชิงหลับตาลงเมื่อริมฝีปากร้อนทาบลงมาที่ดวงตาช้ำทั้งสองข้าง แล้วลืมตาขึ้นรอคำตอบ

            ถึงคุณอี้ฟานจะชอบแกล้งแต่ก็ยังอ่อนโยนกับอี้ชิง แต่เมื่อกี้ เหมือนไม่ใช่คุณอี้ฟานเลย

            อี้ชิงกลัว กลัวที่คุณอี้ฟานเป็นแบบนั้น

            “มีอะไรเล่าให้ผมฟังได้นะ” อู๋อี้ฟานส่ายหน้า กดปลายจมูกหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่

            ((ไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ)) สองแขนยกร่างน้อยออกจากตัก เป็นจังหวะเดี๋ยวกับที่อี้ชิงจะเอื้อมมือไปแตะแขนร่างสูง แต่ปลายนิ้วเรียวกลับเผลอแตะเข้าที่แก่นกลางลำตัวของนายท่านอี้ฟาน

            อี้ชิงสะดุ้งและอี้ฟานก็ร่างกระตุก ตากลมอดไม่ได้ที่จะมองสิ่งที่เพิ่งแตะเข้าไป ซิปกางเกงยีนส์เปิดออก เผยให้เห็นกางเกงในสีดำที่ห่อคลุมมังกรร้ายเอาไว้ และตอนนี้มันโป่งพอง ดุนดันจนซิปแบะออกยิ่งกว่าเดิม

            “คุณอี้ฟาน คือมัน..”

            ((ช่างมันเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำ นอนไปก่อนเลย)) อี้ฟานดันอี้ชิงให้เอนนอน กดจูบที่หน้าผากแล้วเตรียมจะผละออกมา แต่แขนหนาก็ถูกสองแขนเรียวกอดเอาไว้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด ปากช้ำเม้มแน่น อี้ชิงก็ปล่อยแขนนายท่านออก แล้วทำมือบอก

            “จะทำ...ก็ได้นะ”

            ((หืม!!)) ใบหน้าหล่อมองอีกคนอย่างแปลกใจ ก็ไหนเมื่อกี้ยังร้องไห้งอแงบอกว่าเจ็บอยู่เลย

            “ก็ ก็บอกว่าจะทำก็ได้ไง! ต.แต่ต้อง เบา เบา นะครับ” หากอี้ฟานได้ยินก็คงดี เพราะตอนนี้ใบหน้าของจางอี้ชิงแสนร้อน จนมีเสียง ฉ่า ฉ่า บอกระดับว่าอีกนิดจะใกล้ไหม้แล้ว

            ((ใจกล้าขึ้นเยอะเลยนี่ จางอี้ชิง)) นายท่านคนเดิมกลับมาแล้ว ดวงตาแสนเจ้าเล่ห์และริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างถูกใจ เชยใบหน้าหวานขึ้นมาให้สบตา ไล้ปลายนิ้วรอบดวงตาแดงช้ำ กัดปากตัวเองแสนเท่ห์แล้วบอก

            ((ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาแห้ง ฉันก็ไม่หยุดแน่ๆ))

            “อ้ะ” นายท่านดันให้อี้ชิงนอนราบกับเตียง เขยิบตัวเองมาแถวช่วงเอว จับขาทั้งสองข้างแยกออกตั้งฉาก ก้มใบหน้าให้ชิดกับช่องทางบอบช้ำ แล้วเลียริมฝีปากขณะที่สบตาอยู่กับอี้ชิง

            ((ฉันขอแก้ตัวใหม่ก็แล้วกัน))

            “เฮือก” อี้ชิงสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อปากทางแอ่งน้ำหวานสัมผัสได้ถึงความร้อนชื้น ปลายลิ้นหนาไล่ตวัดรอบปากอ่าง แล้วห่อลิ้นแทรกเข้าไปด้านในอย่างแช่มช้า ปล่อยลิ้นทั้งอ่อนนุ่ม ทั้งฉ่ำแฉะ ไม่แข็งและเสียดเหมือนก้านนิ้วเมื่อครู่ ปลายลิ้นร้อนผลุบเข้าผลุบออก ตระเตรียมช่องทางอย่างอ่อนโยนให้เจ้ากระต่ายที่ยังเจ็บ

            “ฮะ..อ..ฮื่อออ” ลิ้นร้อนถอดออกมา ปัดป่ายรอบๆอย่างกลั่นแกล้ง แล้วใบหน้าคมก็หันไปด้านขวา กดจูบจากต้นขาด้านในมาเรื่อยๆแล้วหยุด ริมฝีปากหนาดูดดึงเนื้ออ่อนด้านในทำร่องรอย

            ((พร้อมไหม)) ต่อให้อี้ชิงไม่ตอบ มือหนาที่กำลังถึงกางเกงลงก็คงไม่หยุดอยู่ดี มังกรตัวร้ายที่ทำให้กระต่ายน้อยเจ็บดีดตัวออกมาทันทีที่ปราการสุดท้ายหลุดออกไป บอกว่าพร้อมมากขนาดไหน

            “คุณอี้ฟาน เบาๆนะ” เจ้ากระต่ายที่เพิ่งจะมาใจเสาะเอาตอนนี้จ้องส่วนล่างของตัวเองเขม็ง จนเผลอหุบขาเข้าให้แขนแกร่งคอยกันออก

            ((อืม))

            “ฮึก” อี้ชิงกัดปากแน่นเมื่อส่วนหัวเริ่มเข้ามา ทั้งๆที่ก็เคยผ่านมาแล้ว แต่ความเจ็บก็ยังแล่นปราดเหมือนครั้งแรก ร่างสูงไม่ดึงดันเข้าต่อ แต่เขยิบตัวคร่อมอี้ชิง กดจูบที่ริมฝีปากแล้วผละออกมาส่งมือบอก

            ((ไม่ต้องกลัว จะไม่มีแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง สัญญา))

            “อ๊า!!!” เมื่อเจ้ากระต่ายผ่อนคลาย โพรงกระต่ายก็คลายความแน่นจนมังกรสามารถเข้าไปได้เต็มตัว ความนุ่มนิ่มตอดรัดเสียจนจะถึงให้ได้ อี้ฟานไม่ขยับทันที แต่รอให้อี้ชิงหายใจให้เป็นปกติก่อน เมื่อได้แล้วก็เริ่มขยับแก่นกาย ช้าๆ เนิบๆ

            “อ่ะ..อ่ะ” ถึงแม้จะไม่เร่งรีบ แต่แก่นกายที่เข้ามาเต็มตัวก็สัมผัสกับจุดไวต่อความรู้สึกทุกครั้ง ไม่แตะอย่างรุนแรง แต่สัมผัสเหมือนหยอกล้อ จนอี้ชิงลืมความเจ็บและเคลิ้มไปกับมัน

            ((อึก)) อู๋อี้ฟานพยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ แก่นกายปวดหนึบไปหมด อยากจะกระแทกแอ่งน้ำคับแน่นนี่ให้ร้อนจนละลาย แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าพอใจของคนตัวเล็ก ร่างสูงก็ยอมอดทน

            แต่แล้วความอดทนที่เท่ากับฟางเส้นเดียวก็ขาดสะบั้น เมื่อมือบางอันสั่นเทาจับเข้าที่กรอบหน้าร่างสูง ส่งสายตาออดอ้อนพร้อมภาษามือที่ทำให้อี้ฟานแทบคลั่งตาย

            “แรงๆ ท..ทำแรงๆก็ได้ ผม..ไหว อ๊า!” นายท่านก็ไม่ขัดคำอนุญาตของเจ้าตัวน้อย สะโพกสอบยกขึ้นและกดลงเต็มแรงปรารถนา

            “ฮ้า ฮะ..ฮ คุณอี้ฟาน” ใบหน้าหวานบ่มสีแดงอมชมพู เสียงหวานครางดังยิ่งขึ้นเมื่อแครอทน้อยถูกกอบกำรอบ แล้วชักขึ้นลงตามจังหวะกดสะโพก

            น่ารัก น่ารัก น่ารัก

            คำๆเดียวลอยอยู่ในหัวของนายท่านอี้ฟาน กระต่ายน้อยของเขาช่างไม่รู้ตัวเสียเลย ว่าช่างน่ารักน่าฟัดขนาดนี้

            ((อ่าห์ บอกรักฉันหน่อย คนเก่งของฉัน)) เสียงทุ้มต่ำครางในลำคอหนา เอื้อมมือจับใบหน้าอี้ชิงที่ซุกหมอนให้มา บอกความต้องการให้คนตัวเล็กได้เห็น

            “ฮื่อออ ไม่..” แต่อี้ชิงไม่ยกมือขึ้นบอกตอบ กลับจิกแน่นระบายอารมณ์กับผ้าปู ใบหน้าหวานส่ายไปมา อี้ฟานอ่านจากปากและท่าทางของอี้ชิง พอเห็นอย่างนั้นก็เผลอกำหมัดแน่น อัดความร้อนแรงเข้าเต็มที่ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปทั่วห้องนอนกว้าง เมื่อบทรักใกล้จบ คนตัวเล็กก็ครางเสียงหวาน

            “...ไม่ ไม่ไหวแล้ว อ้ะๆ ไม่ไหว คุณอี้ฟาน คุณอี้ฟาน!!!!” แผ่นหลังบางแอ่นขึ้นเมื่อถึงจุดหมาย น้ำหวานสีขาวขุ่นไหลเลอะเต็มมือหนาที่กอบกุมไว้ ตาคมมองไปที่หน้าแดงก่ำ สอดใส่ความร้อนจัดแรงขึ้นอีก จนในที่สุดร่างใหญ่กระตุกเกร็ง ปล่อยความอุ่นสีขาวเต็มแอ่งรองรับ รอจนทุกหยาดหยดซึมลึกเข้าไปในตัวกระต่ายน้อย อี้ฟานจึงถอนมังกรออกมาแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆอี้ชิง

            “คุณอี้ฟาน...” มือเล็กๆวางที่แขนแกร่ง อี้ฟานมองใบหน้าแดงก่ำที่ใกล้จะสลบ แต่เจ้าตัวยังฝืนไว้เพราะมีบางอย่างจะคุยกับเขา

            “ถึงผมไม่พูดออกไป คุณก็รู้ใช่ไหม”

            ((...))

            “ตอนนั้นผมจะบอกว่า ‘ไม่ไหวแล้ว’ ต่างหาก ไม่ได้จะปฏิเสธสักหน่อย มังกรบื้อ” อี้ชิงส่งยิ้มอายๆให้อี้ฟาน แล้วเปลือกตาทั้งสองข้างก็ปิดลงด้วยความเพลีย จางอี้ชิงสลบลึกสู่ห้วงนิทรา ทิ้งให้อีกคนนอนนิ่งค้าง ก่อนริมฝีปากหยักจะฉีกยิ้มกว้าง แล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเสียง

            ร่างสูงจับคนน่ารักให้หนุนต้นแขนตัวเอง แขนอีกข้างก็ดึงผ้าห่มคลุมทั้งสองร่างแล้ววางพักที่เอวบาง นายท่านตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ว่าอี้ชิงอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับศัตรูของเขา แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยคนในอ้อมกอดไปเด็ดขาด อี้ฟานกดจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่ออย่างแสนรัก ก่อนที่ริมฝีปากจะเปิดขึ้น เอ่ยคำที่คนในอ้อมแขนอยากได้ยินที่สุด

            “อี้..ชิ.ง”

#สัมผัสด้วยใจkl